Mayısın başında Leylaklar tomurcuklanaya başlar.. genellikle anneler gününde en güzel renkleriyle leylaklar hazırdır.. mayıs sonuna doğru güneş leylakların önce rengini alıır götürür, soluk mor, nerdeyse beyaza çalan bi renk kalır o güzelim çiçeklerin üzerinde.. ama tam leylaklar soldu derken, bu sefer gelincikler kırmızıya boyar ortalığı.. yol kenarlarında yeşillerin arasında öyle güzeldir ki o kırmızı, capcanlı.. ama güneş onlara da acımaz, karartır götürür.. ama ne leylaklar ne de gelincikler pes eder, her bahar yeniden açar, yeniden o muhteşem renklerini katarlar dünyaya.. solmuş gibi hissediyorum, ama yeniden bahar gelicek ve yeniden canlı renklerimi kazanıcam umarım. camdan yansıyan güzel çiçeklerin gerçekte nerde olduğunu keşfettiğimde duyduğum sevinç ve çimleri sulaması için kurulan bi fıskiyenin yolu suladığını gördüğümde duyduğum üzüntü, hala yaşadığımın habercisi olabilir mi??
Nilsu benden çok çocuk şarkısı biliyor sanırım.. bazılarını ben ondan öğreniyorum.. keşke herşeyi çocuk şarkıları kadar kolay öğrenebilseydim, ya da hayat çocuk şarkılarından ibaret olsaydı :))
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Hoşgeldiniz :)